Punta Arenas – in het puntje van het zuiden van Chili

Punta Arenas – in het puntje van het zuiden van Chili

In Punta Arenas, waar we zijn aangekomen na de lange busreis, hebben we op zaterdag de 29ste een leuke hike gedaan naar de Magallanes national reservaat. Om deze wandeling te beginnen hebben we een tas gepakt met water en standaard uitrusting voor een dag wandeling. Nog even een klein zakje chips kopen voor onderweg en dan opzoek naar een taxi. Een kilometer verderop bij het tankstation vonden we er een hij had net zijn tank vol gedaan. Dat is mooi. Een hele aardige man die ook een beetje engels kon praten en zijn hele levensverhaal in 15 minuten verteld heeft. Eenmaal aangekomen bij het park mochten wij ons inschrijven om het park te bezoeken. We kregen een korte uitleg over de routes en een kaartje mee met nog wat info over de wildlife in het park. De langste route zou 5 uur duren en was 9,4 kilometer lang. Wij keken elkaar aan en dachten, dat kan vast iets sneller dan 5 uur. Maar goed de wandeling kan beginnen.

Het begint meteen heel kleurrijk en groen en bergop. Hier hebben we een aardig tempo inzitten (Sandra die de tijd bij houdt om in te schatten hoe lang we nog moeten). Hiermee kan ze Ellis motiveren. Na 45 minuten wandelen door een nogal bijzonder bos voor ons, zijn we aangekomen bij het eerste uitkijkpunt. Deze rijkt over het bos en we kunnen de stad Punta Arenas mooi zien liggen. Een mooie omgeving. Na even gestopt te zijn daar om wat foto’s te maken zijn we weer verder gewandeld. Tot de volgende stop waar we vooral veel bos zagen en bergop, bergaf gingen. Bij de stop aangekomen hebben we ons welverdiende zakje chips gegeten en wat gedronken. We zijn nu 1,5 uur onderweg aldus Sandra. Na de korte stop en de maag weer gevuld zijn we verder gelopen door het toch wat mysterieuse bos.

We kwamen een nestje met uitgekomen eitjes tegen. Ook waren er veel vogels te horen en zien in het bos, hier hebben we dan ook volop van genoten. Het was een rustige zonnige en winderige dag, perfect weer om te wandelen. Bij het volgende uitkijkpunt aangekomen hadden we weer een prachtig uitzicht over de wateren en de stad. De bomen werden vervangen door wat heide en het was mooi. Na weer wat mooie kiekjes wandelen we het laatste stukje door het mooie park. Hier kwamen we nog een bijzondere (Schimmel: Cyttaria darwinii) tegen. Ellis zag hem op de grond liggen. Eenmaal naar boven kijken hingen er heel veel in de bomen, wij hebben hier vol bewondering naar gekeken en ons afgevraagd of het eetbaar was en zo ja waarvoor het gebruikt zou worden. Na 3 uur hebben we de grote wandeling die volgens de park eigenaar 5 uur zou duren afgerond. Voldaan hebben we onze schoenen ingewisseld voor onze sandalen. Eerst hebben we in ons beste Spaans en met behulp van een foto gevraagd of je de Cyttaria darwinii ook kunt gebruiken voor het koken. Ja was het antwoord, het wordt vooral gebruikt als een soort dressing, dus de sappen ala limoensap, over een salade. Na al deze indrukken en nieuwe opgedane kennis was het tijd om terug te lopen, 7.5 km naar beneden.

Eenmaal aangekomen in de stad hebben we het eerste beste restaurant opgezocht en daar wat genuttigd wat we nog niet kenden. Het restaurant heette Donde Hueicha wat nog helemaal in kerstsferen was. Hier hebben we een welverdiend biertje gedronken en wat van de kaart besteld: “papas rellenas”. Wij kende het allebei niet, maar gingen ervoor. Het is iets met aardappel aldus papas en vlees, dat gaat er bij Ellis altijd wel in. Lekker genoten van de lunch zijn we daarna verder gewandeld naar de supermarkt om wat eten te halen voor het koken. Echter was de Papas Rellenas zo vullend dat we de avondmaaltijd overgeslagen hebben en het de dag erna klaar gemaakt hebben.

We hebben 2 dagen rustig aan gedaan wandelen in de stad, eten koken en de spierpijn verwerken. De dag van oud en nieuw was daarentegen bijzonder. We dachten samen te gaan uit eten, echter ging dit plan niet door want alles zat dicht tot 00.00. Hmm, dan maar het restje van de dag ervoor opmaken. Wachtend in het hostel wat er nu eigenlijk in Punta Arenas zou gebeuren met oud en nieuw kwamen we daar rond 22.00u achter. Iedereen ging kennelijk naar het vuurwerk kijken bij het strand. Gustavo wist ons dat allemaal te vertellen. Hij wist ook het lokale drankje van Chili (of Peru), daar zijn ze nog niet over uit, genaamd Piscola, wat erg lekker was. Dit drankje had hij nog even gehaald voordat de slijterij dichtging. We hebben in het hostel gezellig gekletst. Om 23.50 zijn we met de mensen die in het hostel verbleven naar het vuurwerk gaan kijken. Dit was een geheel nieuwe ervaring. het was namelijk nog heel erg licht. Wat wil je in het uiterste puntje van Chili. Genoten van de mooie show zijn we terug gelopen naar het hostel, waar het gezin allerlei lekkers had klaarstaan om te nuttigen. Een enorme cake van het huis, 2 verschillende likeurtjes en champagne. Webben we nog lang nagenoten van deze gezellige avond. Kortom een mooie afsluiting van Punta Arenas! Tijd om te vertrekken naar Puerto Natales, voor allemaal mooie, nieuwe en spannende activiteiten.

 

Leuk he ;-)Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Geen reacties

Plaats een reactie