Pucon – een mooie stad in het midden van Chili

Pucon – een mooie stad in het midden van Chili

We kwamen ’s avonds aan rond 17u bij het Gecko hostel. Even snel inchecken, we waren best gaar van de busreis. Op de hotelkamer hebben we snel onze spullen uitgeladen, daarna werd het tijd om het dorp te verkennen. Wat was het groen in Pucon! En hoe schoon is alles hier! Geen afval langs de weg, zoals we in het zuiden veel zagen. Toeristisch is het plaatsje wel, maar dat is ook niet zo gek, als je kijkt wat je allemaal kunt doen hier. Raften, hiken, vulkaan beklimmen, canyoningen, mountainbiken, naar het strand om te suppen of surfen, er is echt van alles te doen. Wij kozen ervoor om de vulkaan te beklimmen, de Villarica vulkaan, 2847 meters hoog. Maar eerst op de avond van aankomst lekker eten in een leuk en gezellig restaurant in het dorp. Er was een fantastisch bandje aan het spelen daar. Een van de muzikanten kwam nog even bij ons, omdat hij zag dat Ellis de muziek zo geweldig vond, we hebben elkaars facebook pagina’s en websites uitgewisseld. Het weer was echt top. Voldaan zijn we teruggegaan naar het hostel, het was vrijdagavond en ook daar stond ons nog een hoop gezelligheid te wachten. Het team van het hostel luidde het weekend in, en daar hoorde van alles en nog wat bij;-) Verbaasd over wat men zoal ‘nuttigde’, (schijnt vrij normaal te zijn), werd er muziek gedraaid en werden de nodigde drankjes geschonken. Veel mensen leren kennen daar, we hebben van deze ontvangst en de intro genoten, het paste helemaal in de sfeer van het hostel. Hangmatten, een barretje, een bbq-tje de volgende avond, waar we aan deelnamen.

Overdag (dag 1) heeft Ellis nog wat gewerkt en heeft Sandra een Canyon Rio Correntoso gedaan. Hier waren mensen bij die het voor de eerste keer deden. Voor Sandra ging het vrij gemakkelijk. Met mooie natuur en 2 abseils van 15 meter, de 3e abseil konden we niet meer doen in verband met de tijd en de bbq die gepland stond. En de andere deelnemers die nog een bus moesten halen.

De BBQ was erg gezellig. Het was wel lang wachten tot het vlees klaar was (rond 22u pas), maar zeker de moeite! Als vegetariër ben je hier echt niet op je plek… Alles draait om vlees en aardappelen. De manier waarop het bereid werd vonden we wel mooi, buiten op de grill, waarvan we een aantal fotootjes hebben gemaakt. We spraken veel backpackers, sommige gingen naar het zuiden, anderen weer richting het noorden van het continent. Iedereen deelt min of meer dezelfde spirit, travel as long as you can! We kookten in het hostel vaak zelf, wat ook weer tot leuke uitwisselingen leidde met andere reizigers. De tweede dag hebben we een rustdag gehouden. Er was een triathlon in het centrum, wat zorgde voor de nodige drukte, maar bood ons wel de gelegenheid om de vulkaan activiteit te boeken. De derde dag was het tijd voor de vulkaan. Al vroeg in de ochtend rond 06.00 uur werden we opgepikt bij het hostel, waarvandaan we naar de zaak reden voor het passen van schoenen en onze helm en uitrusting. Tegen half 8 in de ochtend waren we ter plaatste en begonnen we aan de uitdagende klim omhoog. Verrassend was dat enkele deelnemers vrij snel al begonnen te klagen dat het zo zwaar en inspannend was. Die zijn dan ook in een vrij vroeg stadium afgehaakt. Maar opgeven, wij? Never. Waar we aan beginnen maken we ook af! Ook al zijn het 2847 hoogtemeters en daarbij waren de omstandigheden ideaal: droog, warm, zonnig, sneeuw, weinig wind en een strakblauwe lucht zonder wolkjes! Het eerste deel op het droge viel nog wel mee, daarna werd het echt hard werken in de sneeuw. Stapje voor stapje, langzaam, energie verdelen. Dat is hoe je boven komt en niet anders. Onderweg haakten er nog een paar mensen af. Ellis dacht bij zichzelf: ojee, ga ik het dan wel redden? Sandra had ongetwijfeld niet dezelfde gedachte en had alle vertrouwen erin dat we het samen gingen halen. En dat bleek ook, ik zal niet zeggen wat er door mijn hoofd (Ellis) allemaal ging, maar mentaal hechtte ik nogal veel waarde aan de updates: nog 800 meter, nog 400 meter, zo had ik ergens op te focussen en was het einde in zicht;-) Echter was het nog zeker 3 uur sjokken door de sneeuw en stug doorgaan. Verzuring in de benen, maar de rustpauzes zorgden ervoor dat je (net wanneer je denkt “ik kan niet meer..”) weer verder kon. Deze rustpauzes kwamen dan ook net op tijd. Kortom, een beste uitdaging en die hebben we mooi maar even volbracht!

Aan de top van het mooie uitzicht genieten, van een rokende vulkaan was dan ook zeker de moeite waard van de hele tocht. De weg terug ging een stuk sneller. Omkleden waterproof kleding aantrekken en een sleetje (je kent het wel z’n plastic schepje) daar gingen we dan mee naar beneden. Het was even wachten op Ellis haar eerste afdaling. Maar daarna was het super leuk om naar beneden te glijden en zo snel weer beneden te zijn. En toen de sneeuw ophield moesten we nog een  kleine afdaling verder. Ook dit ging een stuk sneller dan het stijgen. Wegzakken in het vulkanische zand. Sandra was dit al gewend vanuit Indonesië. Ook Ellis vond dit afdalen wel gemakkelijker dan het klimmen. Eenmaal aangekomen bij de auto, die ons terug bracht naar Pucon, hebben we van een welverdiend biertje genoten en zijn we lekker wezen eten bij een restaurant in de hoofdstraat.

Zie hieronder het filmpje:

De dag erna dachten we dat zal wel veel spierpijn opleveren, echter viel dit reuze mee. Toch hadden we een hotspring gepland en een toch wat rustig dagje. We kwamen langs een nogal wilde rivier waar ze vanaf gingen met raften. Bij dezelfde rivier proberen vissen in de waterval omhoog te springen dit was een prachtig gezicht. Eenmaal terug bij de bus gingen we verder naar de laguns. Twee mooie meren helder blauw en een prachtige waterval. Uiteindelijk kwamen we dan bij de hotsprings uit, daar waren we wel aan toe na het beklimmen van de vulkaan van de dag ervoor. Hier hebben we een aantal uur doorgebracht en toen terug naar het hostel. Helemaal ontspannen kwamen wij hier aan.

De voorlaatste dag bestond weer uit werken voor Ellis en Sandra die wat met filmpjes aan het monteren is gegaan en een verhaaltje heeft geschreven. Ook zijn we wat lichter verder gaan reizen, spullen die we toch niet gebruikte hebben we naar huis gestuurd. Dit was nog een hele uitdaging: alleen Spaans sprekend personeel, lang leve google translate. Ruim 14 kilo was het! Dus dat voelde een stuk lichter. De dag erna hebben we om 10.00u uitgecheckt. En zijn we richting het strand gelopen deze hadden we nog niet bezocht. Hier hebben we dan ook onze tijd doorgebracht, totdat de bus om 19.50u vertrok richting Santiago waarna nog een busreis van 22 uur wachtte om in San Pedro de Atacama aan te komen. Op Santiago was het nog even spannend, een man die te dicht bij kwam zitten en onze tas aanraakte. Gelukkig kan Sandra heel boos kijken en wist die man niet hoe snel hij weg moest gaan.

Hierbij de foto’s van onze tijd in Pucon!

Leuk he ;-)Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Geen reacties

Plaats een reactie