Naar de meest zuidelijke stad van Chili!

Naar de meest zuidelijke stad van Chili!

Voordat we Osorno achter ons laten, bezoeken we samen met Pablo (onze chauffeur en host in Osorno bij El Christal hotel) het strand aan de westkust in de plaats Maicolpue, richting Bahia Mansa. Mooie strandjes, wat wind en bewolking en af en toe scheen de zon. Heel enthousiast zoals we waren hadden we in de ochtend onze bikini’s aangetrokken, omdat het in Osorno ook nog altijd 22+ graden was.. Dit bleek eenmaal daar sterk overbodig:-) We hebben toch nog een leuke foto kunnen maken met onze kerstmutsen op, gekocht tijdens de kerstmarkt in Osorno. Pablo vond het een goed idee om ook een echte lokale Empanada te eten met een mix in de vulling. Ellis vond het wat ranzig, de vis kwam wat sterk naar voren en het rook niet vers. Kijkend naar het eettentje waar we dit aten verbaasde ons dat ook niet zozeer, het zag er allemaal wat bouwvallig uit, zoals eigenlijk overal hier. Opeens was er een speciaal moment. We zagen (althans Sandra zag ze meteen) een aantal dolfijnen in de golf zwemmen en springen. Wat was dat gaaf! Hoe deze dolfijnen speels in die golf bezig waren, dat hebben we helaas niet scherp en dichtbij genoeg kunnen vastleggen, maar is vastgelegd op ons geheugen. Helemaal onder de indruk zijn we daarna de auto weer ingestapt, om de rit verder te vervolgen. De autorit ging verder naar een hoger gelegen punt aan de baai, een plek waar mensen heen kunnen vluchten als er een Tsunami zou komen. Het was koud daarboven, getuige het kippenvel van Ellis op haar arm (zie foto’s).

Dit was een mooie afsluiting van deze laatste dag in Osorno. De dag erna (donderdag de 27ste) was het afscheid nemen van de gastvrije familie van ons verblijf in El Christal. Dit was best emotioneel en moeilijk! Stom eigenlijk, we kennen die mensen net 6 dagen en dan zoiets. We hadden er dan ook een enorm goeie klik mee. Zij waren ook blij met ons bezoek en hoopten dat we nog een keertje zouden terugkeren. Wanneer we weer deze kant op komen om wat langer in Patagonie te verblijven, dan 100% zeker gaan we dit weer benutten als tussenstop.

De lange busreis (30 uur) naar het zuiden van Chili

En toen was het zover, tijd voor onze volgende bestemming! Punta Arenas, een stad die vrij zuidelijk in Chili ligt en is 1 van de laatste plaatsen ‘van het zuidelijk halfrond’. De bus vertrok in de middag en het was even spannend waar en of de bus wel aankwam. Daar was hij dan gelukkig, exact om 12.45 uur lokale tijd. Het eerste deel van de route was erg indrukwekkend, veel bergen, hoogtes, wateren, groen, een wat spooky omgeving met zoals het er uit zag dode bomen, daarna werd het weer groener en bleef het veel bergen geven met hier en daar nog wat sneeuw op de toppen. Bij de grens tussen Chili en Argentinie kregen we weer een stempel in ons paspoort. Yes! Stempeltjes zijn we gek op:-) Het duurde allemaal wel heel lang, maar het hoort er bij. Tegen de avond hadden we er 8 uur van de 30 uur op zitten en volgde een welkome onderbreking met avondeten, dat bestond uit een grote hoeveelheid vlees (Argentijnse steak voor Ellis) en een enorme burger voor Sandra. Het was zoveel, dat we de helft bijna moesten laten staan. De vette frieten waren niet echt wat, maar die bleven dan ook grotendeels over. De foto’s zijn een bewijs van deze enorme maaltijd:-)

In de bus viel de avond in, het zonlicht viel schitterend tegen de bergen aan. Hiervan hebben we nog even genoten, de rest van de avond keken we een leuke film in de bus en toen werd het een poging tot slapen. Letterlijk ‘poging’;-) Met onze lengtes probeerden we een houding te vinden op 2 zitstoelen ieders, waarbij Ellis op een gegeven moment wel in slaap gevallen is, maar Sandra wat minder goed kon slapen. Het werd een beetje een gebroken nacht, waarbij we allebei om 04.00 uur wakker waren en naar de mooie zonsopgang en gekleurde lucht aan het kijken waren. Sandra heeft hier nog een aantal hele mooie plaatjes van geschoten, die zie je ook in de fotogalerij terug. De omgeving was trouwens heel lang hetzelfde. Meer dan 500 kilometer zagen we alleen maar een soort maanachtig gebied, met daarin in elk geval 3 soorten van de big-five list van dieren in Patagonie. Dit waren de Guanaco, een soort lama-achtig dier, deze zagen we heel veel langs de weg.  De Patagonian Mara zagen we ook enkele keren. Verder nog de Rhea (bird), een soort struisvogel. Eenmaal aangekomen bij de grens in Chili werd het nog even spannend, want we hadden fruit in onze tas… Helemaal niet bij nagedacht natuurlijk. We hebben de bananen en perzikjes nog weg kunnen doen, de rest moesten we inleveren bij de douane. De laurierblaadjes werden nog heel langdurig bekeken, wat mij (Ellis) een beetje de zenuwen gaf. Maar alles was oke en we konden gelukkig zonder problemen verder. We waren weer in Chili, op naar onze hostel.

Leuk he ;-)Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Geen reacties

Plaats een reactie