La Paz – Copabana en Isla Del Sol

La Paz – Copabana en Isla Del Sol

Na een busrit van 10 uur, overigens een erg luxe bus voor ons, zijn we aangekomen in la Paz. Hier gingen we richting ons hostel na 20 mensen gepasseerd te zijn met TAXI!!! TAXI!!! Zijn we zo fit als we zijn gaan lopen met onze backpacks op de rug. Onderweg begon het te regenen en steeds harder, uiteindelijk toch maar besloten om een taxi te pakken, om niet als verzopen poesjes aan te komen. Bij het Journey hostal aangekomen hebben we ons geïnstalleerd en nog wat bijgekomen van de reis. Om ’s middags ergens te gaan lunchen. Wat volgde was een behoorlijke drukke stad, wij vonden dat het er erg vies en stonk op straat van alle uitlaatgassen en het afval wat er op straat lag.

De dag erna gingen we lunchen bij Popular Cocina wat een heerlijk eten en een culinair hoogstandje. Je moest dan ook op tijd daar zijn. Aan reserveren deden ze niet, wie het eerst komt wie het eerst maalt. Dit was een prima concept waarbij we nog gezelschap kregen van Amanda en Filipe. Waarna we nog met de teleferico door de stad zijn gegaan. Een kabelbaan door de stad heen. Wat een uitzichten. Tot onze verbazing was Jeffrey ook in la Paz op hetzelfde moment, hier hebben we dan ook gezellig een biertje mee gedronken. En gezellig bij gekletst en ideeën gewisseld.

Het werd tijd om de tour te boeken naar “The dead Road”. Daarvoor zijn we naar la Paz gekomen althans Sandra. Gelukkig gingen Amanda en Filipe ook mee met de tour. Dat stelde Ellis enigszins gerust. ’s Morgens om 6 uur gingen we richting de opstapplaats om de tour te fietsen. Hier hadden we een lekker ontbijtje, waar Ellis jaloers op was, zij moest het doen met wat fruit en brood met jam. Na het stevige ontbijt gingen we met de van richting het beginpunt van de tour. Hier werden de spullen uitgedeeld fietsen getest en klaarmaken voor de rit. Het eerste stuk was over asfalt, waardoor ik (Sandra) een mooie snelheid kon halen. Daarna volgde nog een stukje in de auto om de weg te vervolgen op de onverharde smalle weg met een afgrond van 400 meterhoogte. Het was een regenachtige dag waardoor de wegen gladder waren en je wat meer op je hoede moest zijn. We kwamen langs mooie valleien en watervallen en stroompjes. Ook kwamen we zo af en toe door een dorpje heen. Dit met allemaal een behoorlijke snelheid. Om een indruk te krijgen kun je het filmpje bekijken:

Op de weg terug met de auto bestond het vooral uit gezelligheid en dat iedereen heel beneden is gekomen. Dit werd dan ook gevierd met de nodige drankjes. Terug gekomen in het hostal was ik dan ook moe en voldaan en ben lekker gaan slapen. Om de dag erna de bus naar Copacabana te pakken.

We kwamen daar in de middag rond 15 uur aan. Daarna op zoek naar ons hostel, wat best een uitdaging was. We lopen met onze backpacks omhoog (best zwaar op nog altijd >4000 meter hoogte), en liepen een pad in. Dit pad zou ons volgens Maps.me naar ons hostel moeten brengen. Eenmaal boven zagen we alleen een aantal verlaten gebouwen. Ellis liep even omhoog om te kijken of dit misschien ons hostel was. In de hoop van niet natuurlijk, want het was niet echt toegankelijk. Toen zag Ellis een herkenbaar ‘dakje’ van een gebouw onderaan de weg. Na snel naar beneden gelopen te zijn door het gras, ontdekte Ellis dat daar inderdaad ons hostel lag. Sandra naar boven geseind dat dit het hostel was. Sandra had onze beide backpacks onder haar hoede genomen (erg lief, want ze waren zwaar…) en kwam ook naar beneden. Uiteindelijk hebben we snel ingecheckt en zijn we daarna Copacabana gaan verkennen. Een wandeling langs het strand, wat voornamelijk bestond uit stenen en rotsen, een heleboel zwerfhonden, oude waterfietsen en verlaten kraampjes. Het was niet heel erg mooi weer, een beetje motregen afgewisseld met zon. We liepen de eerste hoofdstraat in van Copacabana. In ons hostel hebben we onze eerste lunch genuttigd. Omdat het best weer intensief was (de reis en alles), hebben we deze eerste dag rustig aan gedaan. We zagen dat er van alles werd opgebouwd in het centrum, vermoedelijk vanwege een evenement. In het hostel hebben we ons avondeten genuttigd. Daarna zijn we vrij vroeg gaan slapen. De volgende dag waren we wat meer uitgerust en zijn we verder gaan wandelen in de stad. Er waren meer mensen, muziek en we zagen ineens uitgedoste locals bij elkaar staan in een groepje. Er werd gedanst en gedronken (veel). Langzaamaan werd ons duidelijk dat er sprake was van een groot festijn in Copacabana. We zagen meer groepen, helemaal uitgedost in bijzondere kledij. Verder de straat inlopend nog meer muziek, bier op straat en mensen die aan het feesten waren. Er was een soort optocht, waar wij min of meer ‘tussen liepen’ en ook op de foto mochten met een clubje eng uitziende feestgangers. Het was puur het pak wat ze aanhadden, haha. Ze waren echter heel vriendelijk en vonden het leuk dat wij met ze op de foto gingen. We bestelden ook maar een blikje bier op een hoek van de straat, waar vandaan we een mooi uitzicht hadden op de stoet (optocht).

Hier hebben we wel een poosje gestaan, de optocht duurde al gauw bijna 2 uur. Het bleef indrukwekkend om te zien. Het ging blijkbaar om het volgende festival: https://www.bolivianlife.com/festival-of-the-virgen-de-la-candelaria-copacabana/

Na de optocht waren er meerdere bandjes in de stad aan het optreden, met 2 hoofdpodia. De muziek was zo hard dat je eigenlijk het beste op een afstandje kon meekijken. Van de sfeer en de mensen hebben we ook een aantal foto’s en filmpjes gemaakt, die zie je straks onderaan het verhaal over Copacabana. Men zegt dat de stad slaapt, wanneer het festival niet plaats heeft. Dit snappen we nu;-) Het is er namelijk ervoor en erna heel rustig. Wel veel kraampjes op straat, zoals overal in Zuid-Amerika. Na midden in het gedruis te hebben gezeten zijn we ergens bij een Mexicaans (eenvoudig) restaurant wat gaan eten. Verwacht er niet te veel van, culinaire hoogstandjes zijn niet op elke hoek te vinden. We hebben dan ook niet heel gericht gezocht, maar een restaurantje gepakt wat er van de buitenkant uit gezellig uit zag. Overigens lijkt het hier tot ver in 2019 nog kerst, de Bolivianen maar ook de Chilenen laten hun kerstversieringen nog steeds hangen in februari. J We liepen terug naar ons hostel, terwijl er een onweersbui aan de overkant van het meer te zien was. Enorm donkere luchten en flitsen. Ellis zei op de hotelkamer heel stoer dat het mooi was om naar de flitsen te kijken.

We sliepen al snel, morgen weer fit op voor de tocht naar onze volgende bestemming.

Na deze feestdag van gisteren gingen we ons klaar maken voor de bootreis naar Isla Del Sol, een eiland dat op ongeveer 2 uur varen van Copacabana ligt. Op de boot deden we een spelletje op de telefoon, de tocht duurt anders best lang. We kwamen aan en zagen een eiland dat best wat hoogte kende. Veel trappen en klimmen, gelukkig viel de klim naar ons hostel mee. De eigenaar van ons hostel stond toevallig al beneden ons op te wachten. Deze oudere dame had een mega conditie, ze bood zelfs aan om onze backpacks te dragen. Dat konden we toch niet aannemen, terwijl deze dame er kennelijk minder moeite mee had dan ons;-) Op deze hoogte is het heel anders, veel zwaarder!

Vermoeid kwamen we boven aan, lieten onze bagage achter op onze kamer en maakten ons klaar voor een lange wandeling over het eiland. Een uitdagende trap naar boven was het eerste wat we aflegden. Met een hartslag van weet ik veel hoe hoog rustten we eerst uit bovenaan de trap. We waren namelijk nog lang niet op de grootste hoogte. Rustig liepen we verder, passeerden diverse kraampjes van locals en liepen verder naar het hoogste punt op het eiland. Er waren talloze restaurantjes langs het pad. Genoeg keuze dus, voor als we straks zouden afdalen. Het hoogste punt was mooi, maar niet heel indrukwek kend. We snapten dat je het eiland ook in 1 dag kunt verkennen. Wel waren we blij te kunnen overnachten na deze verkenning te voet. Heel toevallig kwamen we na onze wandeling en zoektocht naar een gezellig restaurantje om even te zitten Philipe en Amanda weer tegen! Zij waren al 3 dagen op het eiland. We besloten gezellig erbij te gaan zitten en eigenlijk bedachten we ons dat we niet helemaal meer wilden afdalen om vervolgens weer omhoog te klimmen voor het avondeten. Het plan was om ’s avonds samen te gaan eten met Philipe en Amanda, zij moesten echter wel naar beneden om hun was op te halen. Sandra en ik vermaakten ons in het restaurantje, namen een zoete pancake met fruit (die was best groot en vullend) en dronken een biertje. De tijd vloog. Die avond liepen we naar het restaurant dat Filipe en Amanda hadden gevonden via Tripadvisor. Het zag er vrij verlaten uit, had een bijzondere ligging in het bos op het eiland, maar kennelijk kon je er wel eten.. En het was goed! En gezellig. De verlichting (electra) was op basis van een setje zonnepanelen buiten het restaurant. Erg duurzaam dus! We mochten eigenlijk onze telefoons niet opladen, omdat de hoeveelheid stroom beperkt was omdat er niet veel zon was geweest. Het eten deden we bij kaarslicht. Exact zoals te zien is bij de details online van het restaurant. Dit had een zekere charme, mooi is te zien hoe men back to basics deze tent runt.

Het eten was ook echt heel goed. Samen met de wijn en het lekkere eten hadden we een heel gezellige avond met onze vrienden, die we tijdens de 3-daagse 4×4 tour vanuit Uyuni hebben leren kennen. Met z’n allen liepen we door het donker met onze eigen ‘flashlights’ weer voorzichtig naar beneden, terug naar onze hostels. Om de volgende dag met de boot terug naar Copacabana te gaan om daar de bus naar Peru te pakken. Zie hieronder de foto’s van deze dagen in La Paz, Copacabana en Isla Del Sol:

 

Leuk he ;-)Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Geen reacties

Plaats een reactie