San Pedro Atacama – sandboarden – verblijf en de reis naar Bolivia

San Pedro Atacama – sandboarden – verblijf en de reis naar Bolivia

Daar waren we dan, aangekomen in San Pedro de Atacama: de droogste woestijn van de wereld! Richting het el Toconar hostel die zo gevonden was want het was achter de busterminal. Daar aangekomen en ons ingericht in de kamer zijn we de boel gaan verkennen. Voor we vertrokken hebben we ons natuurlijk wel goed ingesmeerd.

Het is een gezellige straat waar vooral veel touroperators zitten die je van alles willen verkopen. Echter waren wij alleen geïnteresseerd in het Sandboarden. Maar goed, hier hebben we eerst verschillende zaken met elkaar vergeleken. Bij het hostel hing op de gedeelde badkamer een bordje dat aangaf: “wees zuinig met water, u bent hier in de droogste woestijn ter wereld.” Het grappige was dat we op de dag van aankomst nog water hadden, de dag erna helemaal niets! Gelukkig hadden we ons niet heel erg ingespannen op deze eerste dag. ’s Avonds zijn we uit eten geweest om de verjaardag van Ellis te vieren. Het was een leuk restaurantje waarbij ze ook nog een lokaal drankje geserveerd hebben voor haar verjaardag. Hier hebben we dan ook heerlijk van genoten. Wat volgde was een rustdag om te acclimatiseren van de warmte en hoogte. Deze bestond vooral uit 1) een Sandboard tour boeken als verjaardagscadeau en 2) gezellig door de straatjes lopen en een siësta houden. ’s Avonds hebben wij mogen genieten van de supermooie bloedmaan om 2.30u lokale tijd.

De volgende dag was het zover. Sandboarden met San Pedro Sandboarding. Om 8.55 u werden wij verwacht bij de zaak. Wat volgde was dat de instructeur nog wakker gemaakt moest worden en er steeds meer mensen zich verzamelden om mee te gaan. Ellis keek om zich heen en werd steeds nerveuzer of ze het wel kon, want de rest zag er zo sportief uit en hadden al ski ervaring. Waarop Sandra haar probeerde gerust te stellen dat skiën niet hetzelfde is als sand/snowboarden en dat het allemaal wel goed komt. De helmen werden gepast waarna we konden vertrekken naar de locatie, ongeveer 15 minuten rijden, waar we ons klaarmaken om te gaan boarden. Waarbij een aantal “skiërs” vroegen: “waar is de lift???” Nou die was er dus niet, het was dus omhoog lopen, naar beneden boarden en weer omhoog lopen om nog een keer te gaan. En dat zo vaak als je wilde. Ellis begon het na de 2e keer steeds leuker te vinden, oké het omhoog lopen hoort erbij. De skiërs waren na 4x al zo’n beetje afgehaakt. Al met al was het een super leuke ervaring en hebben we hier erg van genoten. Zie vooral het filmpje hieronder:-)

De dag hebben we afgesloten met een zalmgerecht en een vleesgerecht. Tijd om te gaan slapen want de laatste busrit vanuit Chili vertrok om 3.00u ’s nachts richting Uyuni, Bolivia. Nou ja slapen kwam er niet echt van want het was veel te warm, dan maar proberen om in de bus te slapen.

Wat volgde was een busrit van 10 uur door een supermooie omgeving bestaande uit vele kilometers woestijn, zoutvlaktes en ongerepte natuur. Aangekomen bij de grens moest iedereen de bus uit om een stempel halen omdat je Chili uitgaat. Hierna de bus weer in. Na 200 meter verder rijden moest iedereen weer uit de bus voor de paspoort controle en een nieuwe stempel voor Bolivia: de tassen moesten gecontroleerd worden en daarna weer iedereen in de bus. Een uur later werd er gestopt voor een lunch. Wat een prachtig uitzicht daar: groen, flamingo’s en ongerepte natuur. Na nog een paar uur in de bus waren we dan in Uyuni op maar liefst 3670 meter hoogte boven de zeespiegel.

Wat leuke feitjes en weetjes over onze reis in Chili:

  • Wij tot nu toe al 100 uur in de bus hebben gezeten.
  • Sandra voor de eerste keer op een paard heeft gezeten en dan ook maar gelijk twee dagen.
  • Ellis haar eerste Vulkaan heeft beklommen.
  • Wij allebei voor het eerst hebben ge-sandboard.
  • Wij dolfijnen hebben zien zwemmen in de golven en daar geen foto van hebben
  • Wij voor het eerst Rendang hebben gemaakt voor locals.
  • Wij 96 uur op een boot hebben doorgebracht.
  • Sandra een canyon in Chili heeft gedaan.
  • Wij oud en nieuw gevierd hebben met daglicht in het uiterste puntje van Chili.
  • Sandra een Té frio bestelde en er achter kwam dat dit ijsthee was en Ellis een Espresso bestelde waarbij de lepel rechtop in het kopje kon blijven staan “zo sterk”.
  • Wij al steeds beter Spaans spreken en de locals al vragen, “Tu hablo Espanol?” en wij dan toch moeten zeggen maar een klein beetje.

Hierbij de foto’s van onze dagen in San Pedro Atacama:

Leuk he ;-)Pin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Geen reacties

Plaats een reactie